Η ευφυΐα της ψυχής και η επιβιωτική ικανότητα

«Πάντα ζήλευα τον κότσο της γιαγιάς μου. Ήταν φτιαγμένος από δύο κοτσίδες που έμπαιναν η μία μέσα στην άλλη, 2 καμπύλες, σαν μια μεγάλη αγκαλιά. Για χρόνια δεν τολμούσα να τον φτιάξω και να βγω στον δρόμο. Μου φαινόταν ντεμοντέ.
Όταν καμμιά φορά τον φτιάχνω , σκέφτομαι πως εκεί μέσα αναζητώ λίγη από τη γλύκα την τρυφερότητα και τη  φροντίδα που θυμάμαι.

Η γιαγιά μου ήταν σκληρή και δύσκολη γυναίκα. Είχε και η ίδια μια σκληρή ζωή. Μπορώ να το πω αυτό χωρίς να ακυρώσω ό,τι καλό μου πρόσφερε. Ο κότσος της ήταν πάντα πανέμορφος.»                                     Αυτά είναι κάποια λόγια που άκουσα τελευταία και με έφεραν τις παρακάτω σκέψεις :
Όταν ένα παιδί δεν βρίσκει στη μητέρα του τη φροντίδα που χρειάζεται, δεν παύει να την έχει ανάγκη. Μπορεί να δεθεί με άλλους ενήλικες που είναι κοντά του και το φροντίζουν: με μια γιαγιά, μια θεία ή έναν πατέρα συναισθηματικά παρόντα. Αυτές οι σχέσεις δεν διαγράφουν την έλλειψη. Μπορούν όμως να γίνουν στηρίγματα καθώς το παιδί μεγαλώνει.

Αυτός ο κότσος της γιαγιάς στη συγκεκριμένη ιστορία,θυμίζει την αγκαλιά που χρειαζόταν το μικρό παιδί  αλλά δεν ήταν πάντα διαθέσιμη κι έτσι βρέθηκε εκεί για αυτό: η γιαγιά, η θεία η φιλη η αδερφή.Έτσι ο ενήλικος εαυτός να μπορεί να κρατήσει αυτό το συναίσθημα ως αντίβαρο της έλλειψης  και να αντέξει την αλήθεια του .

Κατερίνα Σταθοπούλου
Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας